Aktywność reninowa osocza - ARO

Aktywność reninowa osocza - ARO
Spis treści
  1. Materiał biologiczny
  2. Wartości prawidłowe aktywności reninowej osocza
  3. Wartości obniżone aktywności reninonwej osocza
  4. Wartości podwyższone aktywności reninowej osocza
Aktywność reninowa osocza ( ARO ) jest badaniem polegającym na oznaczeniu aktywności reniny, która jest enzymem wytwarzanym przez komórki znajdujące się w naczyniu doprowadzającym krew do kłębuszka nerkowego. Renina wydzielana w wyniku zmniejszenia przepływu krwi przez nerki (stany odwodnienia, stany zapalne, zwężenie tętniczek nerkowych na tle miażdżycowym czy przerostu, krwawienia) czy też w wyniku zwiększenia stężenia sodu w surowicy krwi powoduje odszczepienie od angiotensynogenu peptydu - angiotensyny I, która po przekształceniu przez konwertazę angiotensyny do angiotensyny II stymuluje sekrecję aldosteronu oraz zwęża naczynia krwionośne i żylne podnosząc tym samym ciśnienie krwi.

Materiał biologiczny

Krew

Wartości prawidłowe aktywności reninowej osocza

Prawidłowa aktywność reninowa osocza wynosi:

  • spoczynkowa 0,32+/- 0,05 pmol/l/s (przy stosowaniu diety normalnosolnej zawierającej 100-120 mmol Na/dobę oraz po nocnej horyzontalizacji ciała)
  • popionizacyjna 1,29 +/- 0,19 pmol/l/s (przy stosowaniu przez 3 dni diety z ograniczeniem sodu do 20 mmol/d i po 3-4h pionizacji )

Wartości obniżone aktywności reninonwej osocza

Zmniejszenie aktywności reninowej osocza może być spowodowane:

  • pierwotnym hiperaldosteronizmem
  • nefropatią cukrzycową lub innymi stanami powodującymi uszkodzenie aparatu przykłębuszkowego
  • stosowaniem leków blokujących receptory beta-adrenergiczne
  • defektem wydzielania reniny

Wartości podwyższone aktywności reninowej osocza

Zwiększenie aktywności reninowej osocza może być spowodowane:

  • niedokrwieniem nerki w przebiegu wymiotów, biegunek, krwawienia, nadmiernego pocenia się, stosowaniem leków moczopędnych, zwężeniem tętnic nerkowych
  • guzem chromochłonnym nadnerczy ( pheochromocytoma ) zwiększającym aktywność układu adrenergicznego
  • przerostem układu przykłębuszkowego - Zespół Barttera
  • stosowaniem leków blokujących enzym konwertujący takich jak kaptopril, enalapril lub receptory dla angiotensyny II takich jak Losartan
  • ciążą
  • stosowaniem doustnych leków antykoncepcyjnych

Podobne teksty